Vervolg van overpeinzingen....

- het lukt me maar niet om onder mijn naam te publiceren op pa's site...- dus ik ga het begin uit 2009 van mijn eigen blog dan maar uitbreiden :)

Nog even terugkomend op de overpeinzingen: we waren op de huishoudschool en bij ene Astrid.
Ik werkte maar 2 jaar op deze LHNO/IHNO en zeker niet omdat ik het onderwijs minderwaardig vond! De leerlingen waren van het trouwe type: zij sloofden zich uit als de juf dat voor hen deed en ze presteerden daarbij geweldig. Heel wat meer gemotiveerd (als je de goede snaar maar raakte) dan menig VWO leerling die ik later onderwees. Maar de directrice... verbood me letterlijk contact met de keukendame (die voor alles zorgde bij de kooklessen, inkopen etc etc); die was onder mijn nivo en het was haar (directrice) opgevallen dat ik elke pauze bij die Genoveva doorbracht. Tja, Geno was een leuke vrouw met veel gevoel voor humor dus ik zat graag in de keuken bij de school. Directrice verbood me dus daar nog te komen (ongelooflijk maar waar). Dat beeindigde niet de vriendschap tussen mij en Genoveva, we gingen gewoon af en toe naar buiten in de pauze of bezochten elkaar thuis. Knarsentandend moest directrice daarbij toezien... En wat denk je? De eerste keer dat ik bij Geno thuis kwam (NA het contactverbod op school) betrad ik een grote flat die volstond met wetenschappelijke boeken (natuurkunde vooral). He? Geno lachte en hielp me snel uit de droom: haar echtgenoot was professor in de natuurkunde. Maar waarom....? Ze maakte mijn onuitgesproken zin af: "als je ooit waagt het ergens te vertellen en al zeker niet aan die directricetang!" Geno wilde om zichzelf gewaardeerd worden, niet om de titels van haar man die uiteraard ver die van directrice Rauwerda overstegen. En dat deed ik, net als vele anderen. Maar de werksfeer op de school was nogal verstoord, ik was blij dat ik na 2 jaar elders werk vond hoewel ik moeizaam afscheid nam van de leuke leerlingen.
Terug naar Astrid, van wie ik dus decennia niets hoorde. Een paar jaar geleden kreeg ik een email: of ik misschien die juf was die ooit voor de LHNO stond? Ze had me lang gezocht want ze had me zo graag uitgenodigd voor haar afstuderen... Ze had weldegelijk de universiteit afgerond en wilde mij nog eens bedanken dat ik een van haar grote drijfveren was geweest! DAT soort verhalen blijft me bij, dat het me lukt om mensen over drempels te helpen, blijkbaar met erg mooie resultaten af en toe :) Maar het leukste was dat Astrid lang probeerde om contact te krijgen, dat ze het blijkbaar erg belangrijk vond dat ik te weten kwam dat het haar ook echt gelukt was. Kids om trots op te zijn! Daar waren er veel van maar Astrid neemt een speciaal plaatsje in.
Rauwerda niet, die nodigde me later nog uit voor haar afscheid (pensioen). Ik wilde niet gaan maar wist dat Geno al lang weg was op die school dus maar om EEN reden ging ik een snel drankje nemen op haar afscheid (ook ik was al lang weg op die school), ik KON het niet laten :) Ik wenste haar een prettig pensioen en vroeg of ze nog wist wie Geno was. Ja, wist ze maar ze had haar niet uitgenodigd (he? Geno werkte er heel wat langer dan ik!). Ik moest het kwijt, was alleen maar om die ene reden gekomen: of ze ook wist dat Geno getrouwd was met een professor in de natuurkunde? Het was heel stil, ze werd bleek. Ik wilde al weggaan met dat gevoel van "lekker puh" maar ze reageerde totaal anders dan ik had verwacht: "Ik schaam me enorm" zei ze. Ik heb haar later nooit meer gezien maar ZIJ won de laatste slag: haar reactie was moedig en geweldig (hoewel wat laat...).
Nooit te oud om te leren, dat blijkt maar weer.