Link aangepast op mijn eigen blog maar OK, hier ook voor de trouwe Wiel-volgers :)
O ja, ik moet mijn allereerste volger snel feliciteren voor hij weer afhaakt:
Proficiat Jeu!
https://skydrive.live.com/?cid=d12cf922b5bb8960#cid=D12CF922B5BB8960&id=D12CF922B5BB8960%217219
https://skydrive.live.com/?cid=d12cf922b5bb8960#cid=D12CF922B5BB8960&id=D12CF922B5BB8960%217219
zaterdag 13 april 2013
woensdag 10 april 2013
Geweldige communicatie....
"Aber sie hat gesagt..." Daarmee probeerde ik de Duitse huisarts te overtuigen dat de arts bij scintigrafie het traject wilde versnellen: 1) de tumoren waren te ver naar beneden om voor haar geheel zichtbaar te zijn en 2) ter voorbereiding op de onvermijdelijke operatie diende er dus een nieuwe MRI scan te komen van mijn borst waarop de gehele tumoren zichtbaar waren (zodat ze weten hoever het borstbeen te breken). Kortom: haar uitslag zou weliswaar 2 weken op zich laten wachten maar was eigenlijk irrelevant omdat ze noch kon melden of ze kwaadaardig waren (het waren er teveel en ze liggen dus dwars over elkaar), noch kon ze het geheel in beeld krijgen omdat het achter het borstbeen verdwijnt. Dus ja, huisarts een nieuwe verwijsbrief voor MRI laten schrijven en daar zo snel mogelijk tussenkomen.
Neu, huisarts vertikte het en kreeg juf Scinti alsmaar niet te pakken. John belde inmiddels de Josef Stift waar ik zal worden geopereerd. Maar John vergat een kleinigheidje te melden, nl dat de scintigrafie in mijn geval geen enkel uitsluitsel gaf. Josef was snel en duidelijk, ze hoefden alleen maar bloedwaarden en de scinitgrafie, geen aanvullende MRI (niet wetende dat in mijn geval... want tja, dat vergat Johnny boy dus te melden). Hoe dan ook, ik bleef alsnog zeuren bij de huisarts want ik had echt goed gehoord dat... en overal is wachttijd dus waarom niet meteen ageren! Eindelijk kreeg ik de verwijsbrief. Voordat de MRI kon worden uitgevoerd stond de arts aan onze deur: NEE, niet laten doorgaan want het is echt echt niet nodig, hij had eindelijk scinti aan de lijn gehad. ????? Kortom: lang gebedel was alsnog voor niets maar ik treurde niet want ik ga zeker niet graag dat apparaat in!
Inmiddels waren we ook al bij bloedonderzoek nummer 3. Huisarts wist welke waarden nodig waren bij schildklieronderzoek, echo vond dat huisarts wat vergat en ook juf scinti wilde nog wat extra waarden dus tot drie keer toe stonden er 3 man vertwijfeld te prikken om er wat uit te persen want ik heb helaas de bloedvaten van mam. En dat nieuws gaat erg snel hier :) De hele omgeving is nu al bang voor mijn dunne aderen (nou ja, de prikkers dan). Tot mijn verbazing vroeg Josef een 4e bloedonderzoek, weer voor maar 1 ontbrekende waarde! Bah! Nou ja, dit keer ging het ineens goed dus opgelucht kwam ik er eens zonder die grote blauwe plekken en tig pleisters overal van af (het lukt soms pas op de 4e plek en ze wroeten lekker...). Ja, snel snel via de huisarts zodat de waarde nog net tijdig zou zijn voor onze afspraak.
Vanochtend naar Josef, trots met alle onderzoeksresultaten compleet zodat ze tot erg snelle actie konden overgaan, eindelijk! Later kan ik er vast om lachen maar wat denk je dat ze meteen zeiden? Terwijl ze eergisteren via de huisarts nog maar om 1 extra waarde bedelden? Inderdaad, of ik toch nog even (EVEN?) bloed wilde geven want echt nog maar 1 waarde.... (GODVER) ontbrak. Nou ja, ging in 2 keer prikken goed en ik heb het excuus voor de blauwe plek weggewimpeld met de zin dat ik toch geen geisha meer wilde worden... Begreep ze niets van! Dus ik legde uit dat in Japan de geisha's met name getraind worden op hun armbewegingen, de binnenkant van de armen blijkt daar het meest erotisch te zijn. Dat ik daarover een boek had gelezen. En die prikjuf? Dacht dus echt dat ik ooit had overwogen om zelf geisha te worden! Helpppp. Ik las gewoon een boek over een ontsnapte geisha, dat was alles :) Die humor hier...pfff.
Of nee, het gebrek aan humor dan.
Dus nou kunnen ze echt aan de slag, meteen snijden met die hap?
Nee, want wat ze alleen nog nodig hadden was... dus of ik nog een afspraak wilde maken voor...
inderdaad, die borst/buik-MRI! Want die hadden ze toch echt nodig ivm...... ik wilde toch niet teveel borstbeen opengebroken krijgen?
GEK WORD JE ERVAN!
Samengevat weer een weekje wachten (en dat is gelukkig erg snel) totdat alsnog die gebedelde MRI gemaakt wordt en daarna nog eens overleg en pas daarna wordt de datum bekend. Maar hij gaf toe dat er enige haast was (niet vanwege gevaar maar vanwege de grootte en de last) en had misschien nog plek op 6 of 13 mei en anders nog een week later. Dat hoor ik dus volgende week woensdag. Och, paar keer om 6 uur op om op tijd in Dresden te zijn, wie maalt daar nou om? GRRRRRR!
Wordt vervolgd, ik laat woensdag 17 april weten wat de definitieve datum wordt.
Hoe ik me voel valt eigenlijk al met al mee, althans waar het om de schildklier gaat. Die zit flink in de weg maar ik was een tijdje in paniek vanwege de afgeknelde luchtpijp maar de groei gaat vast niet zo snel dat ik binnen een maand in echte ademnood ben (nu nog niet gelukkig). Ik doe mijn best om erg gezond te eten maar de schildklier werkt erg slecht dus cholestorol is erg hoog (soms buiten meetbereik :( ) en diabetes is ook amper te stuiten (die waardes gaan nog net). En we slepen ons elke dag een uur naar buiten zodat ik paars weer binnenstuiter na een paar heuveltjes bedwongen te hebben (pffff). 4 km hier is toch ff anders dan 4 km in NL :)
Het echte probleem is nog niet verholpen, dat is het bonkende hoofd (waarschijnlijk geen samenhang met schildklier). MRI wees niets uit dus volgende actie wordt eerst weer een tijdje fysio (leek weinig te helpen, ik was er al 12 keer) en anders toch KNO en of neurologie. Mijn nek blijkt erg versleten te zijn en ze denken dat het bonken door uitstralingspijnen komt. Ik denk helaas van niet want het gekke is dat het bonken explosief wordt als ik ga LIGGEN, dan is het niet uit te houden (alsof aderen dichtslibben en uit elkaar spatten, niet eens erg pijnlijk maar vooral heel eng). Zittend is het prima uit te houden maar tja, slapen lukt dus niet erg (tenzij zittend en dat is weer slecht voor mijn nek).
Ik ga het nu toch even proberen, dat slapen dan :)
Maar niet voordat ik nog even (even?) een link naar een miljoen foto's stuur die ik vandaag in Meissen maakte. Meissen is even achter Dresden en een prachtige stad! We waren er nog nooit maar nu we toch al om 10 uur in Dresden klaar waren bleef er nog een hele dag over en we waren er inmiddels "bijna" tenslotte. En jawel, ook daar bleek weer hoe dingen efficienter kunnen :)
Tig trappen zijn er, trappen en andere steile hellingen. We beklommen ze dapper tot bovenaan bij de burcht (slot?). Want daar stond de historische rondweg (rond het slot) aangegeven). Maar nee, eenmaal boven leek toch eerst de VVV handig en die was....inderdaad beneden! Uitgepuft de tweede trip naar boven ondernomen om die rondweg te bedwingen en wat denk je? Afgesloten! Een Amsterdammer durft dat nog wel aan, zo'n hekje over; ik amper maar het eerste lukte nog. Een stukje verder bleek een volgend hek onneembaar dus we moesten helaas toch weer terug naar af. Nou ja, prachtige stad dus die gaan we zeker nog eens bezoeken! En dan met grote knipschaar om al die hekken open te breken. Wie gaat er mee?
Bij de foto's een paar verzamelstukken voor pa en een paar voor mam, tenslotte nog een vriendje voor Bommel ook :) Maar ik moet ze nog eens uitzoeken, het zijn er nu nog veel teveel.
Mooie dag, Ine paarser dan ooit vanwege alle trappen maar het was meer dan de moeite waard!
https://skydrive.live.com/?cid=d12cf922b5bb8960#cid=D12CF922B5BB8960&id=D12CF922B5BB8960%217219
https://skydrive.live.com/?cid=d12cf922b5bb8960#cid=D12CF922B5BB8960&id=D12CF922B5BB8960%217219
Neu, huisarts vertikte het en kreeg juf Scinti alsmaar niet te pakken. John belde inmiddels de Josef Stift waar ik zal worden geopereerd. Maar John vergat een kleinigheidje te melden, nl dat de scintigrafie in mijn geval geen enkel uitsluitsel gaf. Josef was snel en duidelijk, ze hoefden alleen maar bloedwaarden en de scinitgrafie, geen aanvullende MRI (niet wetende dat in mijn geval... want tja, dat vergat Johnny boy dus te melden). Hoe dan ook, ik bleef alsnog zeuren bij de huisarts want ik had echt goed gehoord dat... en overal is wachttijd dus waarom niet meteen ageren! Eindelijk kreeg ik de verwijsbrief. Voordat de MRI kon worden uitgevoerd stond de arts aan onze deur: NEE, niet laten doorgaan want het is echt echt niet nodig, hij had eindelijk scinti aan de lijn gehad. ????? Kortom: lang gebedel was alsnog voor niets maar ik treurde niet want ik ga zeker niet graag dat apparaat in!
Inmiddels waren we ook al bij bloedonderzoek nummer 3. Huisarts wist welke waarden nodig waren bij schildklieronderzoek, echo vond dat huisarts wat vergat en ook juf scinti wilde nog wat extra waarden dus tot drie keer toe stonden er 3 man vertwijfeld te prikken om er wat uit te persen want ik heb helaas de bloedvaten van mam. En dat nieuws gaat erg snel hier :) De hele omgeving is nu al bang voor mijn dunne aderen (nou ja, de prikkers dan). Tot mijn verbazing vroeg Josef een 4e bloedonderzoek, weer voor maar 1 ontbrekende waarde! Bah! Nou ja, dit keer ging het ineens goed dus opgelucht kwam ik er eens zonder die grote blauwe plekken en tig pleisters overal van af (het lukt soms pas op de 4e plek en ze wroeten lekker...). Ja, snel snel via de huisarts zodat de waarde nog net tijdig zou zijn voor onze afspraak.
Vanochtend naar Josef, trots met alle onderzoeksresultaten compleet zodat ze tot erg snelle actie konden overgaan, eindelijk! Later kan ik er vast om lachen maar wat denk je dat ze meteen zeiden? Terwijl ze eergisteren via de huisarts nog maar om 1 extra waarde bedelden? Inderdaad, of ik toch nog even (EVEN?) bloed wilde geven want echt nog maar 1 waarde.... (GODVER) ontbrak. Nou ja, ging in 2 keer prikken goed en ik heb het excuus voor de blauwe plek weggewimpeld met de zin dat ik toch geen geisha meer wilde worden... Begreep ze niets van! Dus ik legde uit dat in Japan de geisha's met name getraind worden op hun armbewegingen, de binnenkant van de armen blijkt daar het meest erotisch te zijn. Dat ik daarover een boek had gelezen. En die prikjuf? Dacht dus echt dat ik ooit had overwogen om zelf geisha te worden! Helpppp. Ik las gewoon een boek over een ontsnapte geisha, dat was alles :) Die humor hier...pfff.
Of nee, het gebrek aan humor dan.
Dus nou kunnen ze echt aan de slag, meteen snijden met die hap?
Nee, want wat ze alleen nog nodig hadden was... dus of ik nog een afspraak wilde maken voor...
inderdaad, die borst/buik-MRI! Want die hadden ze toch echt nodig ivm...... ik wilde toch niet teveel borstbeen opengebroken krijgen?
GEK WORD JE ERVAN!
Samengevat weer een weekje wachten (en dat is gelukkig erg snel) totdat alsnog die gebedelde MRI gemaakt wordt en daarna nog eens overleg en pas daarna wordt de datum bekend. Maar hij gaf toe dat er enige haast was (niet vanwege gevaar maar vanwege de grootte en de last) en had misschien nog plek op 6 of 13 mei en anders nog een week later. Dat hoor ik dus volgende week woensdag. Och, paar keer om 6 uur op om op tijd in Dresden te zijn, wie maalt daar nou om? GRRRRRR!
Wordt vervolgd, ik laat woensdag 17 april weten wat de definitieve datum wordt.
Hoe ik me voel valt eigenlijk al met al mee, althans waar het om de schildklier gaat. Die zit flink in de weg maar ik was een tijdje in paniek vanwege de afgeknelde luchtpijp maar de groei gaat vast niet zo snel dat ik binnen een maand in echte ademnood ben (nu nog niet gelukkig). Ik doe mijn best om erg gezond te eten maar de schildklier werkt erg slecht dus cholestorol is erg hoog (soms buiten meetbereik :( ) en diabetes is ook amper te stuiten (die waardes gaan nog net). En we slepen ons elke dag een uur naar buiten zodat ik paars weer binnenstuiter na een paar heuveltjes bedwongen te hebben (pffff). 4 km hier is toch ff anders dan 4 km in NL :)
Het echte probleem is nog niet verholpen, dat is het bonkende hoofd (waarschijnlijk geen samenhang met schildklier). MRI wees niets uit dus volgende actie wordt eerst weer een tijdje fysio (leek weinig te helpen, ik was er al 12 keer) en anders toch KNO en of neurologie. Mijn nek blijkt erg versleten te zijn en ze denken dat het bonken door uitstralingspijnen komt. Ik denk helaas van niet want het gekke is dat het bonken explosief wordt als ik ga LIGGEN, dan is het niet uit te houden (alsof aderen dichtslibben en uit elkaar spatten, niet eens erg pijnlijk maar vooral heel eng). Zittend is het prima uit te houden maar tja, slapen lukt dus niet erg (tenzij zittend en dat is weer slecht voor mijn nek).
Ik ga het nu toch even proberen, dat slapen dan :)
Maar niet voordat ik nog even (even?) een link naar een miljoen foto's stuur die ik vandaag in Meissen maakte. Meissen is even achter Dresden en een prachtige stad! We waren er nog nooit maar nu we toch al om 10 uur in Dresden klaar waren bleef er nog een hele dag over en we waren er inmiddels "bijna" tenslotte. En jawel, ook daar bleek weer hoe dingen efficienter kunnen :)
Tig trappen zijn er, trappen en andere steile hellingen. We beklommen ze dapper tot bovenaan bij de burcht (slot?). Want daar stond de historische rondweg (rond het slot) aangegeven). Maar nee, eenmaal boven leek toch eerst de VVV handig en die was....inderdaad beneden! Uitgepuft de tweede trip naar boven ondernomen om die rondweg te bedwingen en wat denk je? Afgesloten! Een Amsterdammer durft dat nog wel aan, zo'n hekje over; ik amper maar het eerste lukte nog. Een stukje verder bleek een volgend hek onneembaar dus we moesten helaas toch weer terug naar af. Nou ja, prachtige stad dus die gaan we zeker nog eens bezoeken! En dan met grote knipschaar om al die hekken open te breken. Wie gaat er mee?
Bij de foto's een paar verzamelstukken voor pa en een paar voor mam, tenslotte nog een vriendje voor Bommel ook :) Maar ik moet ze nog eens uitzoeken, het zijn er nu nog veel teveel.
Mooie dag, Ine paarser dan ooit vanwege alle trappen maar het was meer dan de moeite waard!
https://skydrive.live.com/?cid=d12cf922b5bb8960#cid=D12CF922B5BB8960&id=D12CF922B5BB8960%217219
https://skydrive.live.com/?cid=d12cf922b5bb8960#cid=D12CF922B5BB8960&id=D12CF922B5BB8960%217219
Vervolg van overpeinzingen....
- het lukt me maar niet om onder mijn naam te publiceren op pa's site...- dus ik ga het begin uit 2009 van mijn eigen blog dan maar uitbreiden :)
Nog even terugkomend op de overpeinzingen: we waren op de huishoudschool en bij ene Astrid.
Ik werkte maar 2 jaar op deze LHNO/IHNO en zeker niet omdat ik het onderwijs minderwaardig vond! De leerlingen waren van het trouwe type: zij sloofden zich uit als de juf dat voor hen deed en ze presteerden daarbij geweldig. Heel wat meer gemotiveerd (als je de goede snaar maar raakte) dan menig VWO leerling die ik later onderwees. Maar de directrice... verbood me letterlijk contact met de keukendame (die voor alles zorgde bij de kooklessen, inkopen etc etc); die was onder mijn nivo en het was haar (directrice) opgevallen dat ik elke pauze bij die Genoveva doorbracht. Tja, Geno was een leuke vrouw met veel gevoel voor humor dus ik zat graag in de keuken bij de school. Directrice verbood me dus daar nog te komen (ongelooflijk maar waar). Dat beeindigde niet de vriendschap tussen mij en Genoveva, we gingen gewoon af en toe naar buiten in de pauze of bezochten elkaar thuis. Knarsentandend moest directrice daarbij toezien... En wat denk je? De eerste keer dat ik bij Geno thuis kwam (NA het contactverbod op school) betrad ik een grote flat die volstond met wetenschappelijke boeken (natuurkunde vooral). He? Geno lachte en hielp me snel uit de droom: haar echtgenoot was professor in de natuurkunde. Maar waarom....? Ze maakte mijn onuitgesproken zin af: "als je ooit waagt het ergens te vertellen en al zeker niet aan die directricetang!" Geno wilde om zichzelf gewaardeerd worden, niet om de titels van haar man die uiteraard ver die van directrice Rauwerda overstegen. En dat deed ik, net als vele anderen. Maar de werksfeer op de school was nogal verstoord, ik was blij dat ik na 2 jaar elders werk vond hoewel ik moeizaam afscheid nam van de leuke leerlingen.
Terug naar Astrid, van wie ik dus decennia niets hoorde. Een paar jaar geleden kreeg ik een email: of ik misschien die juf was die ooit voor de LHNO stond? Ze had me lang gezocht want ze had me zo graag uitgenodigd voor haar afstuderen... Ze had weldegelijk de universiteit afgerond en wilde mij nog eens bedanken dat ik een van haar grote drijfveren was geweest! DAT soort verhalen blijft me bij, dat het me lukt om mensen over drempels te helpen, blijkbaar met erg mooie resultaten af en toe :) Maar het leukste was dat Astrid lang probeerde om contact te krijgen, dat ze het blijkbaar erg belangrijk vond dat ik te weten kwam dat het haar ook echt gelukt was. Kids om trots op te zijn! Daar waren er veel van maar Astrid neemt een speciaal plaatsje in.
Rauwerda niet, die nodigde me later nog uit voor haar afscheid (pensioen). Ik wilde niet gaan maar wist dat Geno al lang weg was op die school dus maar om EEN reden ging ik een snel drankje nemen op haar afscheid (ook ik was al lang weg op die school), ik KON het niet laten :) Ik wenste haar een prettig pensioen en vroeg of ze nog wist wie Geno was. Ja, wist ze maar ze had haar niet uitgenodigd (he? Geno werkte er heel wat langer dan ik!). Ik moest het kwijt, was alleen maar om die ene reden gekomen: of ze ook wist dat Geno getrouwd was met een professor in de natuurkunde? Het was heel stil, ze werd bleek. Ik wilde al weggaan met dat gevoel van "lekker puh" maar ze reageerde totaal anders dan ik had verwacht: "Ik schaam me enorm" zei ze. Ik heb haar later nooit meer gezien maar ZIJ won de laatste slag: haar reactie was moedig en geweldig (hoewel wat laat...).
Nooit te oud om te leren, dat blijkt maar weer.
Nog even terugkomend op de overpeinzingen: we waren op de huishoudschool en bij ene Astrid.
Ik werkte maar 2 jaar op deze LHNO/IHNO en zeker niet omdat ik het onderwijs minderwaardig vond! De leerlingen waren van het trouwe type: zij sloofden zich uit als de juf dat voor hen deed en ze presteerden daarbij geweldig. Heel wat meer gemotiveerd (als je de goede snaar maar raakte) dan menig VWO leerling die ik later onderwees. Maar de directrice... verbood me letterlijk contact met de keukendame (die voor alles zorgde bij de kooklessen, inkopen etc etc); die was onder mijn nivo en het was haar (directrice) opgevallen dat ik elke pauze bij die Genoveva doorbracht. Tja, Geno was een leuke vrouw met veel gevoel voor humor dus ik zat graag in de keuken bij de school. Directrice verbood me dus daar nog te komen (ongelooflijk maar waar). Dat beeindigde niet de vriendschap tussen mij en Genoveva, we gingen gewoon af en toe naar buiten in de pauze of bezochten elkaar thuis. Knarsentandend moest directrice daarbij toezien... En wat denk je? De eerste keer dat ik bij Geno thuis kwam (NA het contactverbod op school) betrad ik een grote flat die volstond met wetenschappelijke boeken (natuurkunde vooral). He? Geno lachte en hielp me snel uit de droom: haar echtgenoot was professor in de natuurkunde. Maar waarom....? Ze maakte mijn onuitgesproken zin af: "als je ooit waagt het ergens te vertellen en al zeker niet aan die directricetang!" Geno wilde om zichzelf gewaardeerd worden, niet om de titels van haar man die uiteraard ver die van directrice Rauwerda overstegen. En dat deed ik, net als vele anderen. Maar de werksfeer op de school was nogal verstoord, ik was blij dat ik na 2 jaar elders werk vond hoewel ik moeizaam afscheid nam van de leuke leerlingen.
Terug naar Astrid, van wie ik dus decennia niets hoorde. Een paar jaar geleden kreeg ik een email: of ik misschien die juf was die ooit voor de LHNO stond? Ze had me lang gezocht want ze had me zo graag uitgenodigd voor haar afstuderen... Ze had weldegelijk de universiteit afgerond en wilde mij nog eens bedanken dat ik een van haar grote drijfveren was geweest! DAT soort verhalen blijft me bij, dat het me lukt om mensen over drempels te helpen, blijkbaar met erg mooie resultaten af en toe :) Maar het leukste was dat Astrid lang probeerde om contact te krijgen, dat ze het blijkbaar erg belangrijk vond dat ik te weten kwam dat het haar ook echt gelukt was. Kids om trots op te zijn! Daar waren er veel van maar Astrid neemt een speciaal plaatsje in.
Rauwerda niet, die nodigde me later nog uit voor haar afscheid (pensioen). Ik wilde niet gaan maar wist dat Geno al lang weg was op die school dus maar om EEN reden ging ik een snel drankje nemen op haar afscheid (ook ik was al lang weg op die school), ik KON het niet laten :) Ik wenste haar een prettig pensioen en vroeg of ze nog wist wie Geno was. Ja, wist ze maar ze had haar niet uitgenodigd (he? Geno werkte er heel wat langer dan ik!). Ik moest het kwijt, was alleen maar om die ene reden gekomen: of ze ook wist dat Geno getrouwd was met een professor in de natuurkunde? Het was heel stil, ze werd bleek. Ik wilde al weggaan met dat gevoel van "lekker puh" maar ze reageerde totaal anders dan ik had verwacht: "Ik schaam me enorm" zei ze. Ik heb haar later nooit meer gezien maar ZIJ won de laatste slag: haar reactie was moedig en geweldig (hoewel wat laat...).
Nooit te oud om te leren, dat blijkt maar weer.
Abonneren op:
Posts (Atom)